kynþokkafyllstu kvikmyndapersónurnar

Sumar persónur kvikmyndana eru eftirminnilegri en aðrar í því að láta froðu myndast í munnvikum. Er ég að gleyma einhverri? Örugglega.









Angela í American Beauty (2000)

Mena Suvari lék þessa stelpu sem heimilisfaðirinn Lester Burnham féll svo eftirminnilega fyrir í hinni ýktu en skemmtilegu American Beauty. Við gleymum ekki rósabaðinu.










Sera í Leaving Las Vegas (1995)

Elisabeth Shue lék vændiskonuna með gullhjartað sem Nic Cage fellur fyrir áður en hann drekkur úr sér líftóruna. Shue var tilnefnd til óskarsverðlauna og Cage hirti sín verðlaun eftir ógleymanlegan leik. Shue var flott í þessari mynd á alla kanta.














Persephone í The Matrix Reloaded (2003)

Monica Bellucci gæti kúkað á kynþokkafullan hátt. Í öðrum hluta ævintýrsins um Neo og félaga var hún einstaklega heit. Últra svöl mynd.










Catherine Tramell í Basic Instinct (1992)

Það var spennandi að horfa á þessa mynd á unglingsárunum enda margt vafasamt í gangi. Sharon Stone var sannfærandi sem tálkvendi mikið sem vafði Michael Douglas um fingur sér. Hættuleg kona.










Tina í The Mask (1994)

Þarna var ég að sjá Cameron Diaz í fyrsta sinn og var ég þokkalega sáttur þrettán ára í kvikmyndahúsinu að horfa á þessa rosalegu konu ásamt ærslaganginum í Jim Carrey. Jæks.









Nancy Callahan í Sin City (2005)

Það rauk úr Jessica Alba í þessari flottu mynd.













Chenault í The Rum Diary (2011)

Þessi ágæta dama er núna frægust fyrir að vera kærasta Johnny Depp en þau léku saman í þessari annars auðgleymanlegu mynd frá síðasta ári. Auðgleymanleg nema fyrir utan það hvað Amber Heard var skuggalega kynþokkafull.














Grace í U-Turn (1997)

Þessi mynd var öll mjög heit því hún gerðist í glóðarsteiktri eyðimörkinni. Það kólnaði ekki neitt þegar J-Lo mætti á svæðið í appelsínurauða kjólnum. Og aumingja Sean Penn varð fórnarlamb hitans í þessari flippuðu en skemmtilegu mynd Oliver Stone.












Pearl í Payback (1999)

Lucy Liu var hörku eggjandi sem glæpakvendið Pearl í þessari hressandi spennumynd þar sem Mel Gibson lék kunnugleg hlutverk.

Tónlist hljómar betur með þér

Hressandi hallærispopp frá Svíþjóð. Acid House Kings eru búnir að vera hallærislegir síðan 1991 og á síðasta ári gáfu þeir út Music Sounds Better with You sem er ágæt en samt ekki jafn góð og þeirra Magnum Opus Sing Along with Acid House Kings.

Mætti kannski lýsa þeim sem blöndu af Belle & Sebastian og Abba.

Karlar sem slefa

Maður getur verið fljótur að missa kúlið.

Það er maður á stefnumóti að snæða kvöldverð á elegant veitingahúsi með aðlaðandi kvenmanni. Þau eru á fyrsta stefnumóti. Ástríða og daður í loftinu. Bros hennar eins og hjá ljósmyndafyrirsætu. Maðurinn er í hvítri skyrtu með tvær efstu tölurnar óhnepptar þannig að bringuhárin gægjast upp úr. Maðurinn hugsvar hvort hann ætti að kyssa hana þegar hann keyrir hana heim. Kannski eitthvað meira. Ilmandi nautasteikin, blóðug og safarík er komin á borðið. Hún er byrjað að nasla í avokadó pastaið sitt. En svo gerist það. Maðurinn ætlar að stinga upp í sig bita af nautinu búinn að dýfa því í piparsósuna að væn buna af munnvatni lekur úr munni hans og á diskinn hans. Hann panikkar. Sá hún þetta? Alveg örugglega! Hann er ekki viss en finnst hún vera komin með hausinn meira ofaní diskinn sinn. Hann spyr hana. Sástu mig slefa? Hún horfir hissa en vandræðalega á hann og svarar fljótt nei og lútir svo höfði og snýr gafflinum í pastainu. Hún sá þetta! Fokk. Ég get gleymt kossinum. Þetta er búið.

Þessi maður lenti í því mikla tabúi sem er að fullorðinn maður (eða kona) slefi. Eftir slíkt atvik er engin sjens á neinu frekara áframhaldandi sambandi. Dömur vilja einfaldlega ekki karla sem slefa.

OK

Það er allt í lagi. Andaðu bara rólega.

Tæ

Það er fínn tælenskur veitingastaður í Ármúlanum sem heitir Pho. Snyrtilegur staður, einfaldur matseðill og maturinn fallega borin fram og bragðgóður. Fékk þar alveg þrælfína nautakjöts núðlusúpu.

Drífðu þig, okkur Dreymir

M83 er band sem gaman er að grípa í við og við. Þetta er franskt eins-manns band sem gerir rafrænt 80's skotið draumapopp. Það skemmtilega við M83 er hvað tónlistin þeirra er fjölbreytt og maður veit aldrei hverju maður getur átt von á næst. Á síðasta ári kom út hin tvöfalda Hurry Up, We´re Dreaming sem er búin að vera að grassera í eyrunum á mér í dágóðan tíma og er virkilega feitur pakki. Þar kennir ýmissa góðra grasa en viðfangsefnið á þeirri plötu eru jú draumar.

Framtíðin að skýrast

Nú er farið að hausta og væntanlegar óskarsverðlaunamyndir fara að streyma út. Hér eru nokkrar áhugaverðar.

This Must be the Place með Sean Penn hlýtur að verða skemmtileg.

                                         

The Master eftir P.T. Anderson er beðið eftir með óþreyju víðast hvar þó víðar væri leytað

Looper er tímaflakks hasarmynd þar sem gamla kynslóðin (Bruce Willis) mætir nýju kynslóðinni (Joseph Gordon-Levitt)

Lawless er að fá góða dóma og þykir með flott andrúmsloft

Hjartaknúsarinn Brad Pitt kemur sterkur inn í Killing Them Softly