Spark-í-rass 2

Ég veit ekki hverju gagnrýnendur voru að búast við en framhaldið af Kick-Ass er nokkurn veginn það sem maður bjóst við. Flippað og ýkt ofbeldi og alls konar kómísk sjúklegheit keyrt áfram af viðunandi söguþræði. Fínt spark í rassinn bara þó að hæfileikum Jim Carrey hafi nú verið sóað í kjötlítið hlutverk.

Stöðugleiki

Gömlu kempurnar í Pearl Jam voru að gefa út nýja plötu. Ég er búinn að hlusta aðeins á hana og strákanir bara nokkuð ferskir. Pearl Jam er eitt af þeim böndum sem er búið að vera stöðugt í gæðum í gegnum árin. Þeir hafa gefið út haug af plötum og flest allt gæðastöff. Önnnur bönd sem eru eftirtektarverð fyrir stöðugleika eru að mínu mati:





Radiohead
Goldfrapp
Arcade Fire
My Morning Jacket
Muse (þangað til The 2nd Law)
Sigur-Rós
The Mars Volta

Það kemur því ekkert á óvart að þetta eru allt bönd sem eru í uppáhaldi hérna megin.

Hér er lag:

Reflektor

Það er auðvitað spenna í kringum útgáfu Arcade Fire á Reflektor. Ég var að djöflast á hlaupabretti þegar þetta lag sveif inn í eyrað á mér og ég lifnaði allur við.

Stick your Willy Wonka between my Oompa Loompas

Frábært atriði úr Extras þar sem Kate Winslet fer mikinn í sóðatali. Extras eru annars snilldar þættir sem ég hef verið að endur-heimsækja við mikla kátínu.

Apple

Einn nemandinn minn (Apple) lenti nýlega í hræðilegu bílslysi þar sem vinkona hennar lést. Sjálf meiddist hún illa á fæti og þarf á nokkrum aðgerðum að halda auk þess að vera á spítala í 1-2 mánuði. Ég og nokkrir bekkkjarfélagar hennar fórum að heimsækja hana á dögunum. Það er hefð í Kína þegar maður heimsækir fólk á spítala að gefa ávexti þannig að ég keypti slatta af eplum handa henni. Sumir bekkjarfélagar komu með mjólk (sem þarf ekki að vera í kæli), og þau höfðu líka undirbúið allskonar föndur eins og hjörtu og höfðu skrifað skilaboð í litla stílabók frá öðrum nemendum í bekknum.

Hún var í herbergi með þremur öðrum, allt eldri karlmenn sýndist mér og ansi þröngt um manninn. Maðurinn við hliðina á henni sat uppi með fótinn upp í rúmi á meðan læknir gerði að sári hans en það vantaði á hann stóru tána. Apple var frekar feimin að sjá þegar við komum en líklega leið henni líka illa en það er ekki eins mikið um verkjalyfs notkun þarna hjá þeim. Hún grét aðeins en við reyndum að hressa hana við. Pabbi hennar lyfti teppinu af fætinum á henni til að sýna okkur ansi slæmt sár á kálfanum á hennni. Ég hef aldrei séð jafn slæm meiðsli áður og brá mér töluvert en lét þó ekkert á mér sjá. Ef skilningur minn var réttur þá á að taka hold af rassinum á henni og græða á legginn því það djúpt er sárið. Læknirinn er víst búin að segja henni að útlitið sé ekki gott um að hún muni ganga aftur á venjulegan hátt. Ég talaði við hana og reyndi að hressa hana við en vissi kannski ekki alveg stundum hvað ég ætti að segja. Ég spurði hana hvort henni þætti gaman að syngja. Hún sagði það ekki vera. Hinir nemendurnir stungu þá upp á að ég myndi syngja fyrir hana lag. Sem hljómaði nú ekki voða vel fyrir mér enda sjúkrastofan full af fólki, mamma hennar og pabbi þarna ásamt aðstandendum og sjúklingum. Hins vegar gat ég ekki ollið Apple vonbrigðum og auðvitað vildi ég reyna láta henni líða betur. Ég söng þá feimnislega hluta af einu kínversku lagi og svo You are not Alone en fékk nú aðstoð með textann úr snjallsíma. Apple þakkaði mér voða vel fyrir og kannski að tálausi maðurinn hafi notið líka en ég fékk nú ekki komment frá honum. Ég er svo búin að heimsækja Apple einu sinni aftur og hún er ótrúlega brött miðað við erfið meiðsli og dáist ég að viðhorfi hennar. Hún er heppin að vera á lífi og segist hún ætla að sigrast á þessu og nýta líf sitt vel. Rosalega aðdáunarverð stelpa.

The Conjuring

Ég plataði Söru til að horfa á The Conjuring með mér um daginn og uppskar eitt nokkuð kröftugt öskur. Það flugu nokkrir fuglar af húsþakinu heyrði ég þegar hún öskraði. En burtséð frá tilraunum mínum til að venja Söru á að horfa á hrollvekjur þá er The Conjuring ekki sérstaklega frumleg hrollvekja. Það er smjattað á sömu gömlu tuggunni að fjölskylda flytur inn í gamalt hús þar sem einhver djöfulgangur átti sér stað á árum áður og á nóttunnni fer ýmislegt undarlegt að gerast (og hundurinn auðvitað skynjar þetta og stígur ekki fæti inn í húsið- sá fékk svo á baukinn seinna). Það var margt í myndinni sem minnti mig á Poltergeist og The Exorcist og svo er alveg klassíkt að krydda þetta allt saman með skuggalega útlítandi dúkku með óhreint í pokahorninu. En þótt að frumleikinn leki ekki af myndinni þá hafði ég samt gaman af henni því hún er vel gerð og er nægilega spennuþrungin til að halda manni við efnið. Góðir leikarar sjá svo um að selja manni söguna og fannst mér Lili Taylor eiga hrós skilið fyrir flottan leik.

Þannig að það er alveg þess virði að slökkva ljósin og kíkja á The Conjuring.

Epískir hjónabandserfiðleikar

Ég hef aldrei séð eins spennuþrungnar hjónaerjur túlkaðar á (svart)hvíta tjaldinu eins og í Who's Afraid of Virginia Woolf þar sem Elizabeth Taylor og Richard Burton leika hjón sem tjá ást sína á hvort öðru með því að hvelja hvort annað. Ef þú hefur ekki séð þessa ættiru að kíkja á hana. Hún er þrælmögnuð og skemmtileg.